REVIEW Pragmata – Capcom schiet raak op de maan

Getest op: PS5

Capcom staat bekend voor zijn gevestigde franchises. Resident Evil, Monster Hunter, Street Fighter, het zijn namen die al decennia meegaan. Een volledig nieuwe IP op AAA-niveau? Dat is stilaan een zeldzaamheid in deze industrie, en al helemaal bij een uitgever die met zijn bestaande merken goud in handen heeft. Toch waagt Capcom de sprong met Pragmata, een third-person shooter op de maan die meer in zijn mars heeft dan je op het eerste gezicht zou denken. Wij zijn behoorlijk onder de indruk.

Houston, we have a problem

Het verhaal draait rond Hugh Williams, een ingenieur die met een klein team naar een maanbasis wordt gestuurd nadat alle communicatie is weggevallen. Bij aankomst blijkt de basis verlaten, op een leger vijandige robots na. Na een moonquake staat Hugh er alleen voor, tot hij Diana ontmoet: een androïde in de vorm van een klein meisje met de gave om zowat alles te hacken. Hugh noemt haar Diana, neemt meteen een beschermende rol op zich, en samen proberen ze te ontsnappen aan IDUS, de doorgeslagen AI die de hele basis bestuurt.

Het is een opzet dat we kennen. Een volwassen man, een kwetsbaar kind, een vijandige wereld. Denk aan The Last of Us of God of War. Pragmata bewandelt vergelijkbare paden, maar doet dat met genoeg eigen charme om niet als kopie aan te voelen. Diana is schattig zonder irritant te worden, nieuwsgierig naar alles wat met de aarde te maken heeft en net voldoende eigengereid om niet louter een hulpeloos wezen te zijn. Hugh is als personage iets dunner geschreven, met een achtergrond die vrij oppervlakkig blijft, maar de chemie tussen de twee draagt het verhaal.

Hacken als tweede natuur

Waar Pragmata echt uitblinkt, is in zijn gameplay. Op het eerste gezicht lijkt het een vrij standaard third-person shooter, maar het hackingsysteem tilt alles naar een ander niveau. Vijandige robots zijn praktisch onkwetsbaar tot Diana ze hackt. In de praktijk betekent dat: je richt op een vijand, waarna er een grid verschijnt. Met de vier knoppen op je controller navigeer je door dat grid naar een groen eindpunt, terwijl je ondertussen nog steeds moet bewegen, ontwijken en schieten.

Het klinkt als iets dat niet zou moeten werken, een beetje als tegelijk je buik wrijven en op je hoofd kloppen. Maar het klikt verrassend snel. Na een halfuur voelt het als tweede natuur en ontstaat er een heerlijk ritme van hacken, schieten, ontwijken en opnieuw hacken. Elke encounter wordt een soort puzzel waarin je razendsnel beslissingen moet nemen. Welke robot hack je eerst? Heb je tijd om dat blauwe knooppunt mee te pakken voor extra schade? Of moet je afstand creëren omdat er drie bots op je af stormen?

Knopen in je hoofd, op de goede manier

Het systeem wordt nog rijker door de zogenaamde nodes: speciale knooppunten die je in het hackinggrid kunt plaatsen. Die hebben uiteenlopende effecten. Eén node laat je meerdere vijanden tegelijk hacken, een andere zorgt dat gehackte robots elkaar aanvallen, en weer een andere verhoogt je schade aanzienlijk. De nodes zijn beperkt in gebruik, dus je moet goed nadenken wanneer en waar je ze inzet. Combineer multi-hack met confuse en je hebt een kamer vol robots die elkaar te lijf gaan terwijl jij rustig de restanten opraapt. Erg bevredigend.

Hughs arsenaal groeit ook gestaag. Naast een basispistool met regenererende munitie verzamel je shotguns, rakewerpers, laserwapens en meer tactische tools zoals lokrobots en digitale netten. Elk wapen heeft beperkte munitie en wordt na gebruik weggegooid, wat je dwingt om constant te wisselen en creatief om te gaan met wat je hebt. Het geeft het combatsysteem een lekker gevoel van schaarste zonder dat je ooit helemaal weerloos bent.

De Shelter, je veilige haven

Tussen de missies door keer je terug naar de Shelter, een soort thuisbasis die fungeert als hub. Hier genees je, upgrade je wapens en vaardigheden, en breng je tijd door met Diana. Je kunt haar cadeaus geven in de vorm van digitale herinneringen aan de aarde, die worden nagemaakt met lunafilament, het wondermateriaal waar de hele basis op draait. Geef Diana een skateboard en ze probeert erop te rijden. Zet een kampvuur neer en ze staart gefascineerd in de vlammen. Het is ongelooflijk vertederend.

De Shelter is ook de plek waar je bingo speelt met Cabin, een vriendelijke robot, en waar je steeds moeilijkere uitdagingen kunt aangaan. Die Red Zone-kamers zijn geen lachertje en belonen je met krachtige upgrades. Het geheel voelt als een uitgebreid menusysteem dat is omgebouwd tot een fysieke ruimte, en dat werkt verrassend goed.

Maan met uitzicht

Visueel pakt Pragmata stevig uit. De RE Engine doet opnieuw uitstekend werk en de maanbasis ziet er schitterend uit, van klinisch witte gangen tot een volledige replica van New York City, gebouwd met lunafilament. Die afwisseling in omgevingen is een slimme zet, want het voorkomt dat de setting eentonig wordt. Eén moment loop je door steriele corridors, het volgende sta je in een nagebouwd bos met bomen die uit metalen vloeren groeien. Pragmata gebruikt zijn eigen lore om die variatie te rechtvaardigen, en dat werkt.

Technisch draaide alles vlekkeloos op PS5. Geen bugs, geen framedrops, zelfs niet tijdens de heftigste gevechten. De soundtrack is aangenaam met zachte pianomotieven tijdens rustmomenten en stevigere elektronische muziek in gevechten, al is die niet zo memorabel als de rest van het pakket.

Niet alles is goud

Toch zijn er kanttekeningen. Het verhaal begint traag en Hugh accepteert zijn vaderrol net iets te snel. De schrijvers hadden meer tijd mogen nemen om die band op te bouwen, want nu voelt de omslag van “ik vertrouw geen robots” naar “ik bescherm dit kind met mijn leven” wel erg abrupt. Daarnaast zit het rijkste wereldopbouw verstopt in datalogs en e-mails. Wie niet elk hoekje uitpluist, mist essentiële context over de Delphi Corporation en hun experimenten met AI en lunafilament.

Backtracking voor collectibles is ook niet altijd even plezierig. Vijanden respawnen wanneer je een gebied opnieuw betreedt, inclusief verplichte gevechten in afgesloten kamers. Met betere wapens is dat geen groot probleem, maar het voelt soms als een onnodige vertraging.

Tien tot twaalf uur puur plezier

Met een campagne van zo’n tien tot twaalf uur is Pragmata lekker compact. Het pacing is uitstekend, met een constante stroom nieuwe wapens, vijanden en mechanismen die het combatsysteem fris houden tot het einde. Na de aftiteling is er bovendien genoeg te doen met extra moeilijkheidsgraden, uitdagingen en collectibles om terug te gaan.