REVIEW Marvel’s Wolverine – Botte klauwen

Getest op: PlayStation 5

Na drie uitstekende Spider-Man-games leek Insomniac Games de perfecte studio om Wolverine zijn langverwachte comeback te bezorgen. Een lineair actie-avontuur, losgeweekt van de open wereld, met een van de meest iconische Marvel-personages in de hoofdrol. Klinkt als een droomscenario. En toch voelt Marvel’s Wolverine meer aan als een gemiste kans dan als de voltreffer die het had moeten zijn. De combat is aanvankelijk lekker bloederig, het verhaal entertainend genoeg, maar ergens halverwege dringt het besef door dat je eigenlijk al drie uur hetzelfde aan het doen bent.

Een Wolverine zonder X-Men

Het verhaal speelt zich af in een tijdlijn waarin de X-Men nog niet bestaan. Logan maakt deel uit van Team X, een groepje mutanten onder leiding van Nathaniel Essex, gespeeld door Troy Baker met een heerlijk sinister Brits accent. Wanneer de mutanthatende wetenschapper Bolivar Trask begint met het oppakken van mutanten, trekt het team eropuit. De verhaallijn is vrij klassieke X-Men-kost, met verraad, verloren herinneringen en geheimen die stukje bij beetje aan het licht komen. Verrassend is het zelden, maar de personages houden je wel bij de les.

Logan kust, knuffelt en slaat

Wat meteen opvalt, is hoe kwetsbaar deze versie van Wolverine is. Geen brommende macho die enkel met zijn vuisten praat, maar een kerel die twijfelt, omhelst en met grote droevige ogen naar een fotolijstje staart. Liam McIntyre geeft Logan een verrassend warme uitstraling die hem onmiddellijk sympathiek maakt. Zijn dynamiek met Jean Grey, sterk neergezet door Krizia Bajos, is veruit het emotionele hoogtepunt van het spel. De rustmomenten in een bar in Madripoor, een blokhut in de sneeuw, een ongemakkelijk weerzien met Sabretooth: daar klopt de game het hardst.

Toch wringt er iets. Logan voelt als een passagier in zijn eigen verhaal. Hij volgt bevelen op, reageert op wat anderen doen en wordt van set piece naar set piece gesleurd zonder ooit echt zelf het stuur te nemen. Zijn beroemde geheugenverlies is hier eerder een plotmechanisme dan iets dat zijn personage echt verdiept.

Hakken, hakken en nog eens hakken

De combat is waar Wolverine moet schitteren, en dat doet het, voor een uurtje of drie. De basis is stevig: snelle lichte aanvallen, een parry-systeem met kleurcodes, speciale moves op cooldown en een rage meter die je steeds krachtiger maakt naarmate je vijanden aan flarden scheurt. Het voelt lekker direct, elke klap heeft gewicht en de finishers zijn heerlijk gortig. Denk Metal Gear Rising, maar dan net iets minder diep.

Het probleem? Na die eerste uren heb je zo goed als alles gezien. Er zijn zes special moves in totaal, een bescheiden skill tree en vijandtypes die er anders uitzien maar grotendeels hetzelfde aanpakken. De game gooit je van arena naar arena, golf na golf, en verwacht dat het parry-en-sla-ritueel je tot het einde blijft boeien. Dat doet het niet. Tegen het laatste derde deel van de twaalf tot vijftien uur durende campaign zat er bij ons een hoorbare zucht bij elke nieuwe groep vijanden.

Corridors met een mooi uitzicht

Insomniac heeft bewust gekozen voor een lineaire structuur, en op papier is daar niks mis mee. Maar waar een game als Ninja Gaiden 4 of het eerste God of War die lineariteit vulde met inventieve leveldesign en set pieces die je kaak deden openvallen, kiest Wolverine voor corridors die uitkomen op gevechtsarena’s. Herhaal tot de credits rollen. De omgevingen zien er prachtig uit, Tokyo en Madripoor zijn visuele pareltjes, maar je mag er amper iets mee doen. Onzichtbare muren overal, nul interactiviteit, en de collectibles (XP-kisten, whiskeyflessen, materialen voor kostuums) zijn zo opzichtig geplaatst dat ze nauwelijks het woord “zoeken” verdienen.

Tussen de gevechten door word je geregeld gedwongen om op wandeltempo door ruimtes te slenteren, fotolijsten te bekijken en audiologs te beluisteren. Dat zijn de momenten waarop het tempo compleet inzakt. Puzzels zijn er niet, uitdagingen evenmin. Logan snuffelt wat rond, zegt hardop waar je naartoe moet en je wandelt verder. Het voelt als opvulling in een game die eigenlijk te kort is om opvulling nodig te hebben.

Nightmare Doors naar nergens

Een apart verhaal verdienen de Nightmare Doors: optionele portalen naar Logans onderbewustzijn die tijdens missies opduiken, vaak op de meest willekeurige momenten. Midden in een achtervolgingsscène of vlak na een emotionele cutscene verschijnt er plots een paarse deur. Daarin vind je combat challenges of parcours die ability points opleveren. Het idee is prima, de uitvoering niet. De parcoursruns zijn te simpel, de horde-gevechten voegen weinig toe aan wat je in de hoofdcampaign al doet, en het random perksysteem in de hogere waves is zo onevenwichtig dat je er ofwel doorheen walst, ofwel gefrustreerd afhaakt. Erger nog: ze breken het ritme van het verhaal op een manier die ronduit storend is.

Visueel vuurwerk

Grafisch is er weinig te klagen. Wolverine is een van de mooiste PS5-games tot op heden. De personagemodellen zijn uitmuntend, de ray tracing-effecten indrukwekkend en de animaties tijdens cutscenes van topkwaliteit. Toch zijn er wat vreemde kronkels. Fijne details zoals Logans lichaamshaar en bepaalde kledingstoffen, met name fishnet-texturen, vertonen een storend flikkereffect dat vooral opvalt tijdens de vele close-ups. Voor een game die je zo vaak dwingt om te kijken in plaats van te spelen, is dat een opvallend minpunt.

Boss fights op automatische piloot

De boss fights hadden de momenten moeten zijn waarop alles samenkomt, maar ook hier overheerst de teleurstelling. Of je nu tegen Omega Red, een Sentinel of de laatste eindbaas vecht, het stramien is telkens hetzelfde: parry, ontwijken, slaan, herhalen. Drie fases, identieke signalen, nul verrassing. Eén Sentinel-gevecht komt neer op een kwartier lang op dezelfde metalen arm rammen. Dat soort boss design hoort in een platformer uit 2004, niet in een prestige-actiegame van 2026.