REVIEW Marvel Tokon: Fighting Souls – Prachtig om te zien, stroef om te spelen

Getest op: PlayStation 5 Ook beschikbaar op: PC (Steam, Epic Games Store)

Het is bijna een decennium geleden dat Marvel en het fighting genre samen in de ring stonden. Na de teleurstelling die Marvel vs. Capcom: Infinite was, leek het erop dat de legendarische kruisbestuiving tussen superhelden en combo’s voorgoed dood en begraven was. Marvel Tokon: Fighting Souls bewijst dat er nog leven in zit, al is het resultaat niet helemaal wat je zou verwachten. Arc System Works, het Japanse team achter Guilty Gear en Dragon Ball FighterZ, levert een visueel uitmuntende fighter af die bruist van de liefde voor het bronmateriaal, maar tegelijk worstelt met een identiteitscrisis waar niet iedereen mee overweg kan.

Magneto in slow motion

Laat ons beginnen met de olifant in de kamer: dit is géén Marvel vs. Capcom. Wie hoopt op het breinbrekende tempo van MvC2, met Magneto-infinites en enkelbrekende mix-ups, mag die verwachting meteen bijstellen. Tokon speelt trager, bedachtzamer, meer in de lijn van Blazblue: Cross Tag Battle dan van eender welk Marvel-knokspel dat we eerder gezien hebben. Dashes voelen niet bijzonder snel, aanvallen hebben merkbaar meer startup en recovery, en het geheel ademt een soort weloverwogenheid die duidelijk bedoeld is om nieuwkomers niet af te schrikken.

Dat is op zich geen slecht idee, maar het voelt soms alsof de game zichzelf tegenspreekt. Want ondanks die tragere basis is dit wél een 4v4 tag fighter waarin je het scherm kunt vullen met projectiles, assists en enorme hitboxes. Het resultaat zit wat ongemakkelijk in het midden: niet de tactische precisie van een ground-based fighter, maar ook niet de razendsnelle skill expression van de klassieke air dash-games waar Arc Sys groot mee werd.

Vier helden, één levensbalk

Het teamsysteem is verreweg het interessantste aan Tokon. Je stelt een team van vier samen, maar bij de start van een match heb je er maar twee beschikbaar. De rest ontgrendel je gaandeweg, door combo’s te landen, stage transitions te triggeren of een ronde te verliezen. Dat geeft elke match een natuurlijke opbouw, van voorzichtig aftasten tot volledige 4v4-chaos.

De keuze voor een gedeelde levensbalk voor het volledige team is slim. Het voorkomt eindeloos lange matchen, maakt de UI overzichtelijk en, misschien het belangrijkste, het verlaagt de drempel om competitief mee te draaien. Je hoeft niet per se vier personages door en door te kennen. Eén goed uitgespeeld hoofdpersonage kan je al behoorlijk ver brengen, en van daaruit bouw je stilaan je teamsynergie op. Dat is een handige manier om beginners geleidelijk in de diepte te trekken zonder ze meteen te overspoelen.

Assists met een handleiding

Waar het iets minder elegant wordt, is het assist-systeem. Tokon werkt met een Assemble Gauge die bepaalt wanneer en hoe je assists kunt inzetten. Elke teamgenoot heeft een rol, van Shooter tot Assault, en afhankelijk van de situatie krijg je een andere assist. Gebruik je die in neutral, dan kost het niks. Roep je een assist op na een aanval, dan betaal je meter voor een universele dash-attack.

Het klinkt ingewikkeld omdat het dat ook is. De timing moet erg precies zijn, en de active tag, waarmee je even de controle overneemt van je assist-personage, voelt beperkter dan in pakweg 2XKO. We begrijpen dat Arc Sys de boel in toom wil houden met vier assists op het scherm, maar het resultaat is een systeem dat soms meer frustreert dan het beloont. Zeker voor nieuwkomers, ironisch genoeg net de groep die Tokon zo graag wil verwelkomen.

Stripboek meets anime

Visueel is Marvel Tokon ronduit schitterend. Arc Sys doet waar het al jaren goed in is: 3D-modellen die eruitzien als handgetekende 2D-animatie, en dat gecombineerd met Marvel-personages werkt verbluffend goed. De personages laten Ben-Day dot-achterbeelden achter bij hun bewegingen, specials exploderen in overdreven maar smaakvol kleurgeweld, en de supers zijn regelrecht cinematisch.

Deadpool verdient een speciale vermelding. Zijn moveset zit vol fourth wall-breaks en referenties naar andere fightinggames, van Super Smash Bros. tot Street Fighter: The Movie. Het is precies het soort liefdevolle absurditeit dat je verwacht van het personage, en het toont hoeveel aandacht Arc Sys aan elke fighter heeft besteed. Ook figuren als Magik, met haar portalen en teleports, en Ghost Rider, met zijn Vengeance Gauge, voelen uniek en doorleefd aan.

Vijf verhalen, één dreiging

De story mode is opgedeeld in vijf Episodes, elk rond een ander team, gepresenteerd als een soort comic book-reeks met motion comics en anime-cutscenes. Comicschrijver Kieron Gillen tekent voor het scenario, waarin de Champion of the Universe naar de Aarde komt om onze beste vechters uit te dagen. Als de mensheid verliest, is het game over voor de hele planeet. Klassieke setup, maar het werkt.

De verhalen zijn niet allemaal even sterk. De Knights of Doom-campaign vonden we behoorlijk geslaagd, met een Doctor Doom die heerlijk arrogant en berekenend uit de hoek komt. De karakterisering van Magneto daarentegen klopt niet helemaal, te braaf en te volgzaam voor iemand die normaal zijn eigen agenda dicteert. De toon blijft over het algemeen luchtig en neemt zichzelf niet te serieus, wat goed past bij het over-the-top karakter van het geheel. Reken op een tiental uur als je alles wilt uitspelen.

PC-spelers, wij voelen jullie pijn

En dan het grote pijnpunt. Op PS5 draait Tokon als een zonnetje: stabiele 60 frames per seconde, geen haperingen, precies wat je verwacht. Op PC is het een ander verhaal. Zelfs met krachtige hardware melden spelers hardnekkige frame drops en micro-stutters die het spel bijna onspeelbaar maken. Tijdens de bèta was het al erg, en op launch is het nauwelijks verbeterd.

Het probleem reikt verder dan je eigen setup. Door de manier waarop de netcode werkt, beïnvloeden de framerate-problemen van je tegenstander ook jouw ervaring online. Het resultaat is een PC-versie die op Steam momenteel op een bedroevende 36% gebruikersscore staat. Er wordt gespeculeerd dat Sony’s anti-cheat software en de verplichte PlayStation Network-koppeling mede schuldig zijn, maar tot er een stevige patch komt, is de PS5-versie veruit de veiligste keuze.

Verdediging is optioneel, blijkbaar

Er is nog een gameplay-kwestie die ons dwars zit. Het lijkt op dit moment wat te makkelijk om eindeloze pressure op te bouwen waar je tegenstander amper uit kan ontsnappen. Er bestaat een Crossover-mechanisme waarmee de verdediger de aanvaller kan wegduwen, maar de aanvaller kan dat op zijn beurt weer counteren en een combo starten. Het gevolg is dat je in hogere ranks vermoedelijk lang in block zit te wachten op je beurt, en dat is niet bepaald het spannendste ter wereld. Hopelijk vinden spelers oplossingen via de universele Assemble Counter, maar voorlopig voelt de balans niet helemaal lekker.