REVIEW Mega Man Star Force Legacy Collection – Op de golven van nostalgie

Getest op: Nintendo Switch 2 Ook beschikbaar op: Nintendo Switch, PS4, PS5, Xbox Series X|S, pc

Capcom heeft de afgelopen jaren keurig alle hoeken van het Mega Man-universum opgegraven, en met Mega Man Star Force Legacy Collection belanden we bij een reeks die destijds nauwelijks een eerlijke kans heeft gekregen. Star Force was de opvolger van Battle Network, een franchise die op de Game Boy Advance flink wat succes kende, maar tegen de tijd dat de Nintendo DS aankwam, enigszins uitgeput geraakt was. Een nieuwe reeks op nieuwe hardware leek logisch, maar fans waren moeilijk te overtuigen. Twintig jaar later heeft Capcom de kans gegrepen om het recht te zetten, en het resultaat is verrassend sterk.

Geen Battle Network, en dat is oké

De vergelijking met Battle Network valt niet te vermijden. Star Force deelt veel van zijn DNA: je verkent een wereld waar technologie alomtegenwoordig is, je bouwt een deck van aanvalskaarten samen en je strijdt tegen virussen in een rastergefundeerd gevecht. Toch is het geen simpele reskin. Protagonist Geo Stelar is een jongen die kampt met het verlies van zijn vader, en die emotionele kern geeft het eerste deel een oprechte toon die je niet direct verwacht in een spel voor kinderen. Wanneer hij fuseert met de buitenaardse Omega-Xis om Mega Man te worden, start een verhaal over vertrouwen, isolement en vriendschap dat stilaan uitgroeit tot iets dat je bijblijft.

Het gevechtsysteem maakt de overstap van een zij-aanzicht naar een perspectief achter de rug van Mega Man, waardoor de actie directer en wat hectischer aanvoelt. Je beweegt links en rechts over een grid, weert aanvallen af met een schild en kiest elke ronde een set kaarten om in te zetten. Het is toegankelijker dan wat Battle Network op zijn hoogtepunt aanbood, maar dat is bewust. Zeker het eerste deel voelt nog wat kaal aan vergeleken met de latere twee, maar de reeks bouwt mooi op zichzelf verder.

Een trilogie die groeit

Star Force 2 is het zwakste deel van het trio, en dat valt moeilijk te verbloemen. De verhaallijnen missen de emotionele diepgang van het origineel, en de willekeurige gevechten stapelen zich soms wat te agressief op. Gelukkig is dat een van de zaken die de Legacy Collection netjes aanpakt via een instelbaar systeem voor gevechtshoeveelheid. Je kan ook andere parameters tweaken, zoals de schade die je uitdeelt of de beloningen na gevechten. Handig voor wie gewoon de verhalen wil meepikken zonder te verzanden in herhaling.

Star Force 3 is dan weer een echte revelatie, zeker voor wie destijds nooit de kans had om het te spelen. De Noise-mechanic introduceert transformaties die je Mega Man ingrijpend veranderen, en het systeem waarbij je door agressief spelen steeds krachtigere vormen ontgrendelt, zorgt voor een combat loop die verdomd verslavend werkt. De verhaallijn vindt ook opnieuw zijn footing en sluit de trilogie af op een manier die voelt als een echte afsluiter.

Capcom heeft zijn huiswerk gedaan

Wat de collectie zelf betreft, heeft Capcom geen moeite gespaard. De overstap van de twee schermen van de DS naar één scherm wordt elegant opgelost: je kan met één knop wisselen tussen het hoofd- en het onderste scherm, en in veel situaties past de weergave zich automatisch aan. Je kan zelfs kiezen voor een verticale lay-out die beide schermen tegelijk toont, zij het dat je dan je scherm of console fysiek moet kantelen.

De visuele filters zijn optioneel, wat prettig is, want de gladgestreken HD-versie oogt soms alsof iemand met een emmer spackelpasta over de sprites is gegaan. De pixelstijl van het origineel heeft zijn charme, en je kan beide stijlen naar wens combineren, ook voor de kaartillustraties en portretfoto’s afzonderlijk. De herbewerkingen van de soundtrack zijn wel een aangename verrassing: de muziek klinkt voller en pittiger, zonder de sfeer van het origineel te verliezen. De online multiplayer, met rankedmodi en kaarthandel, is ook volledig operationeel, al valt de longevity van die component nog af te wachten.