REVIEW Legacy of Kain: Ascendance – Bloed drinken uit een lege beker

Getest op: PS5 Ook beschikbaar op: Xbox Series X/S, Nintendo Switch, Nintendo Switch 2, PC

Twee decennia. Zo lang hebben fans van de Legacy of Kain-saga gewacht op iets nieuws, na de remasters van Soul Reaver en Defiance die de laatste jaren de dorst een beetje hebben gelest. Ontwikkelaar Bit Bot Media kreeg de kans om die dorst eindelijk te lessen met Legacy of Kain: Ascendance, een 2D action platformer die probeert aan te sluiten bij de duistere gothische sfeer van de originelen. Het resultaat is een gemengd gevoel dat ergens tussen teleurstelling en voorzichtig enthousiasme in bungelt.

Een nieuw gezicht in een oud verhaal

De centrale figuur in Ascendance is Elaleth, de vampirische zus van Raziel die we uit de mainline games nooit kenden. Ze werd al geïntroduceerd in een grafische roman die als basis diende voor dit spel, en haar voornaamste doel is wraak nemen op haar broer die haar geliefde doodde. Via tijdreizen kruist ze pad met zowel de jonge Sarafan-ridder Raziel als Kain zelf, en zo sluipt Ascendance door de canonieke tijdlijn van de saga.

Het probleem is dat het spel Elaleth als sleutelfiguur positioneert in gebeurtenissen die prima zonder haar functioneerden. Ze is de reden dat Raziel zijn vleugels ontwikkelde, de reden dat Kain zijn luitenanten opriep, en eigenlijk ook de reden dat bijna alles in de originele games plaatsvond. Dat is een pittige retcon voor een personage dat voordien nooit bestond. Het voelt alsof iemand met grote ballpoint door een al verhaald boek krast. Fans die de originele lore koesteren, zullen dit bijgevolg stevig op de maag krijgen.

Spelen als drie vampiers die eigenlijk één zijn

Qua gameplay wissel je af tussen Elaleth, Kain en Raziel in zowel menselijke als vampirische vorm. Elk personage heeft unieke eigenschappen: Elaleth kan vliegen en van bovenaf aanvallen, Kain haalt harder uit en kan zich in mist en vleermuizen omzetten, terwijl de menselijke Raziel met vuur vampiers voorgoed uitschakelt. Klinkt gevarieerder dan het uiteindelijk aanvoelt, want de kern van de combat blijft hetzelfde trio: aanvallen, ontwijken, pareren. De parry-timing is strikt, maar als je hem beheerst, opent dat de deur naar zware tegenaanvallen, wat ritmisch aanvoelt.

Het meest onderscheidende element is het bloeddrinken. Vampierische personages verliezen voortdurend gezondheid en moeten vijanden uitputten om bij te tanken. Dat creëert een permanente urgentie die het gevecht net iets interessanter maakt dan een standaard 2D-brawler. Jammer genoeg worden bloedorbs al snel als surrogaat ingezet op plekken waar geen vijanden staan, wat de mechanic meteen zijn tanden onttrekt.

De AI valt letterlijk van de kaart

Waar Ascendance behoorlijk sterk in struikelt, is de vijandelijke intelligentie. Regelmatig zagen we vijanden doelloos rondspringen, tegen muren oplopen of gewoon van een klif springen. De archers voelen meer irritant aan dan gevaarlijk, en de grotere demonische tegenstanders hebben aanvalpatronen die je binnen een paar seconden al door hebt. Bij bepaalde personages springen de moeilijkheidspieken er dan weer onlogisch uit, wat de pacing zwaar ondermijnt.

De levelopbouw is al even wisselvallig. Veel secties vragen je gewoon om rechts te lopen terwijl je vecht, met af en toe een platform of verborgen muur die je per toeval ontdekt. De verticale stukken waar je op vleugels moet manoeuvreren, zijn soms ronduit ondoorzichtig: volgende plateaus liggen buiten beeld, vallen kondigen zich niet aan, en je sterft voordat je weet waaraan. De checkpoints zijn gelukkig mild geplaatst, dus frustratie blijft beperkt, maar het zorgt er ook voor dat de dood zijn impact verliest.

Stem en soundtrack redden de avond

Het zou oneerlijk zijn om de audio-afdeling niet apart te vermelden. De terugkeer van Michael Bell als Raziel, Simon Templeman als Kain, Anna Gunn als Ariel en Richard Doyle als Moebius is verdomd indrukwekkend. Bell is ondertussen 87 jaar oud en klinkt merkbaar anders, maar het feit dat hij terugkeerde is op zich al een kleine prestatie. De dramatische, theatrale schrijfstijl van de dialogen herkent zich onmiddellijk als Legacy of Kain, en dat is een zeldzame vertrouwde knipoog in een verder onwennige productie.

De soundtrack combineert het sombere symfonische register van de originelen met stevigere, snellere composities die bij de 2D-actie passen, en dat werkt goed. Visueel is het verhaal minder rooskleurig. De pixelart is functioneel maar weinig geïnspireerd, zeker naast wat het genre tegenwoordig presteert. Er zijn ook korte 3D-segmenten in PS1-stijl die er erg leuk uitzien, maar die zo spaarzaam voorkomen dat ze eerder een gemiste kans zijn dan een geslaagd onderdeel.

Kort maar niet beknopt genoeg

Ascendance duurt gemiddeld drie uur. Voor €19,99 voelt dat al gauw krap aan, al bestaat er ook een grotere editie van Defiance Remastered waarbij de game als bonus is inbegrepen. In dat geval is de waardeverhouding logischer. Er zijn collectibles verspreid over de niveaus, maar herhaalbaarheid biedt het spel verder nauwelijks.