REVIEW Directive 8020 – Supermassive schiet eindelijk de ruimte in

Getest op: PS5

Supermassive Games had een flinke druk op de ketel. Na het teleurstellende The Casting of Frank Stone en een ondermaatse afloop van het eerste seizoen van The Dark Pictures Anthology, moest Directive 8020 bewijzen dat de studio nog weet waar het mee bezig is. Goed nieuws: dat bewijst de game, grotendeels toch. Dit is veruit het beste dat Supermassive ooit heeft afgeleverd, ook al zijn er momenten waarop je je afvraagt of ze hun eigen sterktes wel genoeg vertrouwen.

Welkom aan boord van de Cassiopeia

Het verhaal speelt zich af in een nabije toekomst. De aarde staat op het punt onleefbaar te worden, en de kolonieschip Cassiopeia is onderweg naar Tau Ceti f, een planeet op twaalf lichtjaar van huis. Wanneer een meteoriet inslaat op het schip en een buitenaards organisme aan boord brengt, ontspint zich een verhaal dat openlijk schatplichtig is aan Alien en The Thing. Supermassive steekt dat niet weg. Het is bijna een ode, met de geïsoleerde setting, de uitgeputte bemanning die uit stasis wordt gewekt en de paranoia die stilaan de overhand neemt wanneer blijkt dat het organisme mensen perfect kan nabootsen.

Dat klinkt misschien afgezaagd, maar de uitvoering is opmerkelijk sterk. De personages zijn aanzienlijk beter uitgewerkt dan in voorgaande Dark Pictures-games. Je wil ze levend houden, wat in dit soort titels lang niet altijd vanzelfsprekend is. Lashana Lynch en Danny Sapani leveren solide werk als hoofdpersonages, en ook de rest van de cast overtuigt. Het nieuwe Fate-systeem koppelt narratieve uitkomsten aan keuzes die je uren eerder maakte, wat de branching story een stuk geloofwaardiger maakt dan de eerder weleens kunstmatig aanvoelende keuzemomenten uit de vorige games.

Meer game, minder film

Directive 8020 zet een behoorlijke stap weg van het interactieve filmformat. Er zijn stealth-secties, omgevingspuzzels, een handheld scanner waarmee je vijanden en interacteerbare objecten kan opsporen, en je kan crewleden berichten sturen via een wrist display. Die berichtenfunctie is een verrassend elegante manier om personages te laten ademen buiten de cutscenes om. Je leert ze kennen op je eigen tempo, zonder dat het verhaal wordt onderbroken.

De omgevingen zijn ook ruimer dan in eerdere games, en verkennen loont: logs, opnames en omgevingsdetails vullen de wereld op een manier die aanvoelt als onderdeel van het verhaal in plaats van collectibles om af te vinken. Technisch gezien is de game indrukwekkend. Unreal Engine 5 zorgt voor personagemodellen die verdomd goed ogen, met gezichtsanimaties die emoties geloofwaardig overbrengen. De Cassiopeia voelt authentiek aan, het lichtbeheer in de nauwe gangen is uitstekend, en het sounddesign doet de rest. Speel dit met goede speakers of koptelefoon en bij voorkeur in het donker.

Stealth als vierde muur

Maar dan. De stealth. Er is veel van. Erg veel. En dat is precies waar de game zichzelf in de weg zit. De secties zijn op zich niet slecht, de vijanden hebben voorspelbare patronen die je na even observeren kan doorzien, en met de elektrische baton kan je je uit de nood slaan. Maar ze komen zo frequent terug, en zijn zo weinig gevarieerd, dat ze op den duur aanvoelen als filler. Elke keer dat de spanning opbouwt en je voelt dat er iets staat te gebeuren, laat Supermassive je opnieuw door een donkere gang sluipen langs dezelfde slingerbeweging van een buitenaards wezen. De druk verdampt.

Dat is jammer, want wanneer het verhaal lineair wordt en de paranoia écht toeslaat, zo rond het tweede deel van de game, is Directive 8020 ronduit meeslepend. De momenten waarop je niet meer weet wie nog te vertrouwen is, waarop keuzes voelen als het kiezen tussen twee kwaden, dat is waar Supermassive op zijn best is. Die kwaliteit had de hele game mogen dragen.

Terugspoelen en herbekijken

Nieuw is het Rewind-systeem, of Turning Points zoals het ook wordt genoemd, waarmee je op elk moment kan terugkeren naar een eerder keuzemoment en een andere richting kan inslaan. In Explorer-modus is dat onbeperkt beschikbaar, in Survivor-modus wacht je tot het einde. Wij bevelen Survivor aan voor je eerste speelbeurt. De gevolgen van je keuzes voelen zwaarder aan als je ze niet meteen kan terugdraaien, en het verhaal krijgt de ruimte om te ademen.

Een volledige run duurt zo’n acht uur. Er zijn vijf substantieel verschillende eindes, en de game is verrassend aangenaam om meerdere keren door te spelen, al is dat gedeeltelijk te danken aan hoe vlot het rewindsysteem werkt. De mid-game heeft wel een dip, en er zijn een handvol momenten waarop de verhaaldraad wat klungelt bij het samenvoegen van vertakkingen, maar het grote plaatje klopt.

Het wachten was het waard

Een volledige run kost je zo’n acht uur, en met vijf substantieel verschillende eindes is er reden genoeg om terug te keren. Na ontslagen en een gedwongen uitstel had niemand dit verwacht, maar Directive 8020 is veruit de beste game die Supermassive ooit heeft gemaakt. De stealth-secties zijn te talrijk en te voorspelbaar om de vaart erin te houden, maar wanneer de game schakelt naar waar het écht goed in is, namelijk paranoia, keuzes en charismatische personages in een claustrofobische setting, is het de moeite meer dan waard.