Getest op: PS5
Ook beschikbaar op: Xbox Series/Switch 2/PC

Paul Verhoevens Starship Troopers uit 1997 was bij release een commerciële flop, maar groeide in de decennia erna uit tot een van de meest geciteerde cultfilms ooit. De satirische kijk op militarisme en propaganda bleek zijn tijd ver vooruit. Dat het universum ook in gamevormperfect tot zijn recht kan komen, bewijst Auroch Digital met Ultimate Bug War. Het team achter Warhammer 40.000: Boltgun levert een retroshooter af die de geest van de film haarscherp vangt en dat combineert met lekker ouderwets schietplezier.

Meld je aan, burger!

Het slimste wat de makers gedaan hebben, is de hele opzet van de game als propaganda presenteren. Ultimate Bug War is in het universum zelf een door de overheid gesponsorde videogame, bedoeld om burgers warm te maken voor het leger. Dat concept wordt tot op het bot doorgetrokken. De briefings zijn doorspekt met overdreven patriottisme, de live-action tussenscènes zijn heerlijk fout en Casper Van Dien duikt zelfs op als een ouder geworden Johnny Rico, die met stalen gezicht verkondigt dat dit een “realistische weergave” van de oorlog is.

Die tussenscènes doen denken aan de FMV-games van weleer en zijn zonder twijfel een van de hoogtepunten. Ze zijn kort genoeg om nooit te irriteren, maar scherp genoeg om je regelmatig te laten grinniken. Van baby’s in militaire uniformpjes tot oorlogsmonumenten die omgebouwd worden tot pretparken: de makers begrijpen precies wat Verhoevens film zo bijzonder maakte.

Het verhaal zelf, waarin je als soldaat Samantha Dietz door acht missies jaagt, is weinig meer dan een excuus om insecten aan flarden te schieten. En dat is prima zo.

Hersenloze pret van de bovenste plank

Want schieten, dat doe je hier veel. Ultimate Bug War is een klassieke boomer shooter in de traditie van Doom en Quake. Je raast door uitgestrekte maps, maait hordes Arachnids neer en zoekt ondertussen naar betere wapens en geheimen. Gezondheid regenereert niet, dus je bent afhankelijk van medkits en ammopakketten die verspreid liggen over het terrein.

Het arsenaal voelt lekker stevig. De shotgun blaast insecten in één klap aan gruzelementen, het sluipschuttersgeweer prikt bevredigend door pantser en dan is er nog de Nuke Launcher, die letterlijk je hele scherm wit kleurt bij impact. Naast standaardwapens kan je ook luchtaanvallen inroepen, versterkingen laten droppen en af en toe plaatsnemen in een mech met kettingzaagarm. Die laatste blaast zichzelf op als de brandstof opraakt, wat natuurlijk weer tactisch in te zetten is.

De vijanden zelf zijn precies gevarieerd genoeg om je scherp te houden. Standaard warriors stormen op je af voor melee-aanvallen, archers bestoken je vanop afstand en tankers vragen om een zwaardere aanpak. De combinaties waarin ze verschijnen, zorgen ervoor dat je voortdurend moet schakelen tussen wapens en tactieken.

Kriebelende keerzijde

Toch zit er een beestje in het systeem. De speciale wapens die je oppikt, kan je niet opbergen. Wissel je naar een ander wapen, dan valt het ding op de grond. Midden in de chaos van honderden vijanden is dat recept voor frustratie, want voor je het weet ben je je raketwerpje kwijt in een zee van insectendelen. Een klein inventarissysteem had hier wonderen gedaan.

Ook de sprint verdient een vermelding, en niet de positieve soort. Je stamina raakt na een paar seconden op, waarna je een tel moet wachten om opnieuw te kunnen spurten. Gezien de maps behoorlijk uitgestrekt zijn, resulteert dat in een vervelend ritme van rennen, stoppen, rennen, stoppen. Het is geen ramp, maar het knaagt.

Je AI-teamgenoten zijn daarnaast hopeloos. Ze lopen precies in je schootsveld wanneer je een granaat gooit en staan toe te kijken als er objecten verplaatst moeten worden. Grappig de eerste keer, irritant de tiende keer.

Insecten aan de andere kant

Na elke paar menselijke missies ontgrendel je een bugmissie waarin je als Assassin Bug de rollen omdraait. Je kan wisselen tussen drie vormen: Warrior voor melee, Hopper om te vliegen en Tanker voor zware vuurkracht. Het is een leuke afwisseling die de campagne goed opbreekt, al zijn deze missies een stuk korter en eenvoudiger. Na een minuut of tien heb je ze wel gehad. Leuk als tussendoortje, maar niet meer dan dat.

Retro met charme

Visueel kiest Ultimate Bug War bewust voor een low-poly stijl die knipoogt naar de jaren ’90. De omgevingen zijn driedimensionaal, maar menselijke personages en insecten zijn tweedimensionale sprites die draaien op basis van je positie. Dat werkt verrassend goed en geeft het geheel een eigenzinnig karakter dat past bij de toon. De maps zelf zijn gevarieerd genoeg, van tropische stranden tot woestijnplaneten en de thuiswereld van de Arachnids.

De soundtrack verdient een pluim. Geïnspireerd op de filmmuziek, maar volledig eigen gecomponeerd, ondersteunt ze de actie zonder opdringerig te worden. Het geluidsontwerp van de wapens is eveneens geslaagd, vooral die shotgun klinkt alsof-ie daadwerkelijk door chitinepantser scheurt.