REVIEW Screamer – Milestone rijdt zichzelf klem in zijn eigen ambities

Getest op: PS5 Ook beschikbaar op: Xbox Series/PC

Milestone, de Milanese studio die zich al jaren vastrijdt in jaarlijkse motorsportlicenties, kijkt terug naar zijn eigen oorsprong. In 1995, toen het nog door het leven ging als Graffiti, dropte het studio een arcaderacer voor MS-DOS die indruk maakte met zijn snelheid en directheid. Screamer was geen revolutionaire game, maar wel een toegankelijke, vlotte rijder die je niet vergat. Nu, meer dan dertig jaar later, is die naam terug, maar van de toegankelijkheid van toen is weinig te bespeuren.

Cyberpunk van top tot teen

Het nieuwe Screamer gooit het roer radicaal om. Weg de generieke superauto’s op realistische circuits, en welkom in Neo Ray City, een neon-overdrenkte metropool ergens in een cybergetisch verre toekomst. Esthetisch leunt de game zwaar op de Japanse animatietraditie, met cel-shaded voertuigen en personages die rechtstreeks lijken weggeplukt uit een oud OVA-kassette. De samenwerking met animatiestudio Polygon Pictures zorgt voor geanimeerde tussenfilmpjes van verrassend hoog kaliber. Dat ziet er verdomd goed uit, dat moet gezegd.

De verhaalmodus, hier The Tournament geheten, vormt het absolute middelpunt van de ervaring en bestaat uit maar liefst honderd episodes verdeeld over vier aktes. Je volgt een heel ensemble van personages, elk met hun eigen achtergrond en motivatie, verenigd in de strijd tegen de sinistere Anaconda Corp. De schrijfstijl is erg anime: wraak, verraad, rivaliteit, en een mysterieuze organisator die zichzelf gewoonweg Mister A noemt. Elk personage spreekt zijn eigen moedertaal, een keuze die verwijst naar de Tekken-reeks, en die je na verloop van tijd begint te waarderen.

Visual novel in overuur

Toch is die verhaalmodus ook meteen een van de grootste struikelblokken van de game. De tussenscènes bestaan grotendeels uit statische visuals waarbij karakters naast elkaar staan en dialoog uitwisselen. Geen keuzemogelijkheden, geen interactie. Gewoon kijken, of op start drukken om vooruit te spoelen. De stem acteerprestaties variëren sterk en de schrijftoon schiet al snel door naar het melodramatische. Rond de tweede akte begint de vaart er behoorlijk uit te zakken, met scènes die hetzelfde punt keer op keer herhalen zonder echt ergens naartoe te gaan.

Vervelender is dat de game al zijn speelbare content vergrendeld houdt achter die campagne. Wil je vrij rijden in arcade of time trial? Eerst verhaal spelen. Dat dwingt je door een langdurige modus die niet voor iedereen even smakelijk zal zijn, ook al is de gradatie waarmee de mechanics worden geïntroduceerd op zich slim opgezet.

Twin sticks en een semi-automatische versnellingsbak

Dan de gameplay zelf, want dat is uiteindelijk waar het om draait. Screamer leent zijn stuursysteem van Inertial Drift: de linker stick bestuurt de wagen, de rechter stick regelt de drift. Een aanpak die vreemd aanvoelt de eerste keren, maar die na een aantal races begint te klikken. De bochten nemen op hoge snelheid voelt coreografisch wanneer je het systeem begint te doorgronden, en dat geeft echte voldoening.

Bovenop dat systeem zit het Echo System, een dubbele energiebalk die wij het kern van de gameplay noemen. De Sync-meter vul je via clean rijden en correcte schakelingen, en die gebruik je voor een boost. Die boost is op zijn beurt een quick time event: laat op het juiste moment los en je krijgt een krachtigere stoot vooruit. De Entropy-meter vul je via agressief rijden en boosts activeren, en daarmee ontgrendel je offensieve acties. Een Strike is een korte aanvalssprint waarmee je tegenstanders letterlijk doet ontploffen, een Shield pikt inkomende aanvallen op, en wanneer de meter vol is, activeer je Overdrive en word je tijdelijk onaantastbaar.

Op papier is dat allemaal erg cool. In praktijk vraagt de game je om tegelijkertijd beide sticks te manoeuvreren, op het juiste moment te schakelen, de boost te timen, defensief te reageren op aanvallen en offensief te gaan wanneer de gelegenheid er is. Dat is veel. Erg veel zelfs.

De moeilijkheidsgraad schaaft je neer

Waar de game echt struikelt, is de balans. De tegenstanders rijden met een agressiviteit die zelfs op lagere moeilijkheidsgraden niet thuishoort in een arcaderacer. Eén aanraking met een vangrail kost je kostbare seconden, eén mislukte bocht en het pak is weg. De AI geeft geen krimp, ook niet in de verhaalgerichte modus. Dat leidt tot frustratie die niet voortkomt uit een eerlijke uitdaging, maar uit het gevoel dat het speelveld fundamenteel scheef staat.

De assistent-opties, waarbij getrainde AI jouw keurigheid helpt fijnstellen, vertragen je in de praktijk eerder dan dat ze helpen. Ze zijn ontworpen vanuit een simulatie-achtige filosofie, terwijl de rest van de game net het tegenovergestelde probeert te zijn.

Gelukkig zijn er ook circuits die de twinstick-aanpak echt laten stralen. Brede bochten op de nachtelijke snelwegen van Neo Ray City, lange rechte stukken met een explosieve boost op het einde, dat is Screamer op zijn best. Jammer genoeg zitten er ook krappe tracks tussen die het systeem eerder tegenwerken dan ondersteunen.

Technisch solide, artistiek sterk

Waar we weinig over te klagen hebben, is de technische kant. De game draait stabiel op 60fps op PS5, ook in de drukste races. Het Unreal Engine 5-team bij Milestone beheerst de motor duidelijk beter dan menig andere studio. De cel-shading ziet er verdomd goed uit, de voertuigontwerpen zijn inventief en gevarieerd, en de elektronica-gedreven soundtrack past perfect bij de neonsfeer.

De DualSense-integratie is ook goed aangepakt: de adaptieve triggers geven via trilling aan wanneer je moet schakelen, wat middenin het rij-spektakel een erg nuttige hint blijkt.

Buiten de campagne heeft Screamer ook lokale en online multiplayer, een Team Race-modus met MOBA-achtige rolverdelingen, time attacks, checkpoint races en snelle races met aanpasbare regels. Voldoende om na de campagne in te duiken, al hangt de langetermijnaantrekkingskracht sterk af van hoe actief de community zal zijn.