Getest op: PS5
Ook beschikbaar op: Xbox Series/PC/Switch 2

Sommige games kan je met één zin pitchen. Bij Skate Story wordt dat lastig. In deze indiegame speelt je een van glas gemaakte demoon die zijn vrijheid moet afkopen door naar de maan te skaten en het ding op te vreten. Juist ja. Eén foute landing en je spat in duizend scherven uiteen. Het goede nieuws: het speelt ook nog eens ontzettend goed.

Set it on Fire

Wij herinneren onze eerste kennismaking met Skate Story nog goed. Een dijk van een trailer die met Set it on Fire van de indieband Blood Cultures letterlijk de toon zette. Skate Story zou niet je alledaagse skategame worden en aan die premisse hebben de makers zich alvast gehouden. Of beter: maker.

Skate Story komt uit de koker van één man: de New Yorkse indiedeveloper Sam Eng. Hij beloofde een eigenzinnige kruising van skaten, bossfights en presentatie die je op zijn minst psychedelisch kan noemen. Uitgever Devolver – die steevast een voorliefde heeft voor dit soort excentrieke indieprojecten – pikte het op en stuurde Eng in de juiste richting.

Eng levert een aparte skategame af die dankzij zijn eigenzinnige looks en absurde opzet wellicht meer gamers zal afschrikken dan intrigeren. Maar vergis je niet, onder dat bizarre uiterlijk zit een steengoede skategame.

Hel op wieltjes

Skate Story slaagt er alvast in je helemaal mee te zuigen in zijn van de pot gerukte verhaal. Jij speelt een demon die een deal sluit met de duivel: als hij naar de maan kan skaten om die op te vreten, dan mag hij de hel verlaten.

De hel is hier echter geen typische door vlammen verteerde onderwereld, maar een soort verloederde metropool met kosmisch decor, waar metrostations, wasserettes en cafés naast elkaar zijn gepland. De inwoners zijn even komisch als weird en variëren van pratende beesten en filosofische schedels tot vuilniszakken met attitude. Je bent gewaarschuwd.

We hintten er al naar: spelers die hier een indieversie van combokoning Tony Hawk verwachten, moeten we teleurstellen. Tussen de levels krijg je flarden poëzie en vreemde oproepen om vooral te stoppen met skaten. Alleen: dat is zowat het enige wat je personage kan, dus kickpush je gezwind verder richting vrijheid.

Of die Sam Eng nu eigenlijk een geniale gamemakende filosoof is die ons wereldbeeld wil verruimen of eerder een wiethoofd dat totale onzin heeft bedacht om zijn skategame geniaal te doen lijken, dat houden we in het midden. Ons advies: niet te hard analyseren en gewoon meegaan in de trip.

Gestructureerde chaos

Want onder die psychedelische chaos zit een opvallend sterk skatesysteem en best eenvoudige gamestructuur. Je start altijd in een kleine open hub waar je vrij rondrijdt en klusjes kan oppikken. Daarna volgt een lineaire run van een obstakelparcours aan hoog tempo. Zo moet je allerhande obstakels omzeilen met vernuftig skatewerk, poorten activeren en op het juiste moment kickflippen.

En dan volgt steevast een geflipt baasgevecht, toch wel de hoogtepunten van deze kosmische skatetrip. Hierbij moet je geen kogels afvuren, maar zijn levensbalk stukje voor stukje wegschaven met allerlei tricks. Hoe beter je combo’s, hoe sneller die helse onderbaas zijn tanden verliest.

Aan het einde van een combo kan je immers een soort finisher doen (een stomp) die schade uitdeelt. Hoe langer en moeilijker je combo, hoe harder die stomp binnenkomt. En dat zorgt voor een spannend spel van risicoschatting. Meteen na een coole combo veilig cashen of nog wat erbij plakken en hopen dat het jouw comborun niet verneukt?

Wij vinden het alvast een geslaagde en vooral frisse aanpak. Skate Story gebruikt tricks niet als doel op zich, maar als wapen. En da’s iets compleet anders dan wat we van de doorsnee Tony Hawk-game gewoon is.

Compacte tenenkruller

Je moet er wel even inkomen. Ook al bouwt de maker het tempo gestaag op, toch is het moeilijker om in vingers te krijgen dan bovengenoemde rivalen. De hubs zijn hier bovendien een stuk kleiner en volgepropt met paaltjes, stoepen en allerlei objecten die je lijn en je lichaam kunnen breken. De eerste uurtjes kunnen frustrerend zijn, omdat je constant je ritme kwijt raakt in de compacte map.

Gelukkig bouwt het spel jouw trickset gestaag op. Je leert stap voor stap steeds ingewikkeldere moves dankzij slimme challenges die geleidelijk complexer wordt. Het skaten voelt ook minder aan als een droge door physics bepaalde sim. Meer als arcadeskater die een preciezere timing en controle vereist dan je gewoon bent. Zonder je echter voor het minste af te straffen.

Onbreekbaar kan ook

Nog een voorbeeld van die vergevingsgezindheid: mis je tijdens een combo, dan valt de score/combometer niet meteen naar nul. Hij loopt langzaam leeg, waardoor één extra trick je terug op snelheid brengt. Skate Story is dan misschien net iets pittiger om onder de knie te krijgen, het geeft je tijdens je runs meer zuurstof dan Tony Hawk.

Er zijn bovendien behoorlijk wat toegankelijkheidsopties zodat je de skate-ervaring helemaal kan tweaken. Je kan de druk helemaal wegnemen en jezelf bijna onverwoestbaar maken. Het past helemaal in de filosofie van Skate Story: de game wil vooral dat je de flow past die perfect bij je past, ook al betekent het dat je pittigheid helemaal op nul zet. Wij raden het persoonlijk af, omdat het ook het gevoel van bevrediging aanvreet.

Wat een soundtrack

De presentatie – ook al is de stijl voor niet iedereen weggelegd – vinden we geslaagd. De wereld barst open in vormen, kleuren en partikeleffecten die soms zo heftig zijn dat je nauwelijks nog kan uitleggen wat je ziet. Bij sprongen vertraagt de tijd, je tricks lijken gaten te slaan in de realiteit, en bij momenten transformeert je omgeving in een psychedelische lichtorgel is.

En dan is er nog de muziek. De soundtrack – waarbij we vooral Blood Cultures en John Fio onthouden – lijkt wel een volwaardig album dat je meezuigt. Van de dreigende synthbeats tijdens snelle runs tot melancholische nummers wanneer het even serieus wordt. Tarantino weet het al langer, maar een goede muziekkeuze is absoluut een versterkende factor. Ook in games.

Niet perfect

Skate Story is een buitenbeentje dat ook zijn tekortkomingen heeft. En die vind je vooral in de open hubs. De maker voegde iets te veel fetch quests toe waarbij je simpelweg objecten moet verzamelen of achtervolgen. Die missies voelen vaak aan als opvulling tussen de sterke runs en bossfights.

Ook de camera is niet altijd even feilloos. Tijdens snelle passages kan die al eens tegenwerken, waardoor je het overzicht verliest en daardoor een degelijke run verknalt. En ja, soms probeert deze zweverige zonderling té hard vreemd te zijn, gewoon om vreemd te zijn.

Maar zelfs met die minpunten blijft het totaalplaatje zó eigenzinnig dat we deze Skate Story aan de Invader-lezer kunnen aanraden.