Getest op: PS5
Ook beschikbaar op: Xbox Series/PC

Meer dan een jaar na de release op Xbox, vindt Senua’s Saga: Hellblade 2 ook zijn weg naar PlayStation 5 in deze Enhanced editie. De sequel op Hellblade: Senua Sacrifice werd op Microsofts platform geprezen als een visueel indrukwekkende filmische ervaring. Of dit duistere mentale tripje een jaar na zijn oorspronkelijke release nog steeds de moeite is om te spelen? Wij deden de test.

Viking epos

Senua’s Saga is een directe sequel op de originele game. Na Senua’s tripje naar de hel om haar geliefde Dillion te redden, keren de slavenhandelaars die hem doodden terug voor meer slachtoffers. Senua laat zich gevangen nemen en naar hun kamp voeren om er de kop van de slang af te hakken. Tijdens de overtocht naar IJsland steekt echter een helse storm op en wordt de hele vloot wordt uit elkaar gebeukt.

Gestrand in een onbekend land start de overlevingstocht van Senua. Wie de eerste game gespeeld heeft, weet dat de krijgster lijdt aan psychoses. Stemmen en waanbeelden in haar hoofd confronteren Senua voortdurend met haar tekortkomingen en haar falen. Iets wat Ninja Theory tot uiting brengt via een uitstekend sound design. Spelen met een headset is aangeraden, want zo beleef je de realiteit zoals Senua die auditief ervaart. En dat maakt deze Hellblade 2 een beklijvend avontuur.

Stemmen in je hoofd

Een eerste manifestatie van Senua’s psychose is haar jeugdtrauma. Haar vader beschouwde haar aandoening als een vloek, waardoor ze de schuld kreeg van alle tegenslagen in het leven. Die constante afkeuring blijft door Senua’s hoofd spoken als een duivelse, dreigende stem telkens ze zich onzeker voelt. Haar interne ‘schaduw’ blijft haar in twijfel trekken en duwt Senua nog dieper de figuurlijke put in. En dat is voor zowel Senua als de speler een mentale opdoffer.

Gelukkig zijn er ook de Furiën, een symbool van Senua’s eigen innerlijke stem. Ook die spoken non-stop door haar hoofd en zijn soms best vermoeiend, omdat hun uitlatingen elkaar constant overlappen via de 3D audio. Ze observeren, geven commentaar, denigreren, schreeuwen, panikeren en waarschuwen Senua bij alles wat ze doet. Wat ervoor zorgt dat je Senua’s anxiety letterlijk kan voelen. Wel leuk: ze zijn iets positiever zijn dan in de eerste game en daardoor staan ze ook symbool voor het innerlijke doorzettingsvermogen van Senua zelf.

Zoveel inwendige stemmen: het klinkt overweldigend en bombastisch. En dat is het ook. En net daarom verdient Ninja Theory een dikke duim voor dergelijk baanbrekend audio design. Als speler raak je verstrikt in de auditieve hersenspinsels van Senua via de verstikkende afkeur van haar vader, afgewisseld met het permanente gekakel van de Furiën. Je krijgt zelden rust door de onaflatende stemmen, maar het zorgt voor een audiopresentatie die ongezien is in videogames.

Omarm de duisternis

Met een dergelijk opzet zou je denken dat Ninja Theory de speler wat respijt geeft in het visuele design, maar ook daar voel je Senua’s mentale stoornis. We begrijpen dat psychoses een bron zijn van ongemak, maar de makers lijken er soms op uit om de speler met zoveel mogelijk van Senua’s angst op te zadelen. En dat maakt Hellblade 2 ook visueel best overweldigend.

Tijdens het avontuur staat Senua erg vaak oog in oog met duisternis. Zijn het niet de donkere gedachten in haar hoofd, dan wel claustrofobische grotten, een spookachtig woud, een dorp bezaaid met afgeslachte inwoners of groteske vijanden en zielen van de doden. Hoewel alles dankzij Unreal Engine 5 visueel indrukwekkend oogt, krijgt de speler weinig rust van de beklemmende duisternis die Senua najaagt.

Nu goed, vermoedelijk is dat éxact wat Ninja Theory wilde bereiken, maar net door die overtuigend kwellende presentatie is Hellblade 2 geen vrolijke titel voor een gezellig avondje gamen. Sterker nog, de titel betreedt vaak het ruim van verstikkende psychologische horror, die zowel auditief als visueel heel wat van zijn spelers vraagt om er doorheen te komen.

Gameplay?

Hoe subliem de audiovisuele presentatie van Hellblade 2 ook moge zijn, op gameplayvlak mocht het wat meer zijn. Zo wisselt de titel exploratie af met puzzels en combat. Exploratie is een overstatement, want Senua volgt een uitgestippeld rechtlijnig pad, met hier en daar wat omwegen voor collectibles. Vaak gaat het daarbij om totems, die allemaal gecombineerd een IJslandse mythe vertellen.

Puzzels zijn dan weer goed vertegenwoordigd, maar mochten voor ons gerust wat uitdagender. Vaak moet je op zoek naar symbolen in het landschap om blokkades op te heffen. En gezien de beperkte vrijheid die Hellblade 2 serveert, vergt dat weinig moeite. Daarnaast mag je af en toe de realiteit manipuleren door paden te creëren die voordien niet bestonden, maar het komt vaak neer op het vinden van het juiste perspectief. Uiteraard lassen de puzzels een welgekomen pauze in na intensieve passages, maar hun eenvoud staat in schril contrast met het doordachte audiovisuele aspect van de game.

Clash van zwaarden

De combat blijft gelukkig beter hangen. Gevechten zijn filmisch, bloederig en uiterst wreed, maar geven je een pak minder controle dan de eerste game. Hoewel Senua vaak strijdt met meerdere vijanden tegelijkertijd, is de combat zo strak geregisseerd dat duels altijd één-op-één beslecht worden. Het levert viscerale en spectaculaire confrontaties op, maar vaak voel je je eerder een toeschouwer dan een speler.

Senua beschikt over een light attack, een heavy attack en kan aanvallen blokkeren of ontwijken, maar het gros van de interacties komt neer op een correcte timing. Toegegeven, een perfect getimede block gevolgd door een barbaarse finisher is heerlijk bruut, maar gevechten zijn zo georkestreerd dat ze net iets té kunstmatig aanvoelen. Als je vervolgens het bullet-time effect activeert – dat de tijd vertraagt om een flurry van attacks te lanceren – transformeren dodelijke duels in een hack & slash fest dat net iets te makkelijk wordt.

PS5 upgrade

Wat doet deze Enhanced versie beter dan de originele Xbox-release? De gloednieuwe Performance Mode draait op PS5 aan 60 FPS. Dat levert een uiterst vloeiende ervaring op met een stabiele framerate gedurende het hele avontuur. Wij hebben geen enkele framerate dip gespot. En dat is een échte must in een meeslepende filmische ervaring zoals deze. Ook de integratie van de haptische feedback is verrassend sterk. Niet alleen voel je de regendruppels tokkelen op Senua’s huid, ook de interne stemmen van Senua uiten zich tijdens intensieve passages via de vibratie van de controller. Een coole extra die je dieper in de ervaring sleurt.

Ook leuk zijn de developer commentaries en een featurette van psychoses, die de aandoening bijzonder helder verklaart. Vooral na het spelen van de game, helpt die mini-docu bepaalde passages nog beter kaderen. Last, but not least is er nog de Dark Rot modus, een soort van New Game Plus, waarin Senua slechts een beperkt aantal herkansingen krijgt voor je progressie permanent weggevaagd wordt. Allicht leuk voor een tweede playthrough met een twist.