Getest op: PS5
Ook beschikbaar op: Xbox Series/PC

Bungie heeft een verleden waar menig studio jaloers op is. Van Halo tot Destiny: als het op schietmechanismen aankomt, weet de Amerikaanse ontwikkelaar precies wat-ie doet. Met Marathon waagt het team zich nu aan een extraction shooter, gebaseerd op een obscure Mac-exclusive uit 1994. Een gedurfde zet in een genre dat met Arc Raiders al zijn poster child heeft. De vraag is dan ook: kan Bungie dat kunstje herhalen? Het antwoord is genuanceerder dan we hoopten.

Digitale huurlingen

Het verhaal van Marathon wordt je niet op een dienblad geserveerd. Vergeet de cinematische briefings van Destiny, want hier moet je het narratief zelf bij elkaar puzzelen. Je kruipt in de huid van een Runner, een gedigitaliseerd bewustzijn dat in biomechanische lichamen wordt gedropt op de planeet Tau Ceti IV. Daar was ooit een bloeiende menselijke kolonie gevestigd, maar die is op mysterieuze wijze ingestort. Jouw taak: waardevol spul bergen voor de diverse facties die elk hun eigen agenda hebben.

Die facties zijn overigens prima vormgegeven. Elke organisatie heeft een eigen visuele identiteit en stijl die het geheel net genoeg persoonlijkheid geeft. Naarmate je contracten voltooit, ontgrendel je flarden lore via terminals en audiologboeken. Het is een aanpak die werkt voor wie er de moeite voor neemt, maar de meeste spelers zullen er amper bij stilstaan. Want eerlijk? Je bent vooral bezig met overleven.

Schieten als de besten

En dan komen we bij het sterkste wapen van Marathon: het schietwerk. Bungie levert opnieuw absolute topklasse af. Elke loop heeft zijn eigen gewicht en karakter, treffers worden beloond met een visuele en haptische knal die ontzettend bevredigend aanvoelt. Of je nu met een sluipschuttersgeweer vanop afstand plukt of met een SMG van dichtbij aan het sproeien bent, het voelt allemaal geweldig. Destiny-veteranen zullen zich meteen thuis voelen en dat is een compliment.

De verschillende Shells, zeg maar klassen, voegen daar een welkome tactische laag aan toe. De Destroyer is je typische tank, de Assassin speelt met onzichtbaarheid en de Triage houdt je team in leven met medische drones. Elk voelt anders aan en biedt genoeg ruimte om te experimenteren. Dat je tussen rondes kan wisselen van Shell zonder enige beperking vinden we een slimme keuze.

Tau Ceti ademt niet

Maar zodra je voorbij dat uitstekende schietwerk kijkt, begint het te rammelen. De maps zijn visueel onmiskenbaar, die neonkleurige cyberpunkstijl springt van je scherm, maar qua ontwerp valt er weinig te beleven. Vooral de eerste twee zones, Perimeter en Dire Marsh, bestaan uit grote lege vlaktes met hier en daar een interessant gebouw. Je bent constant aan het joggen van punt A naar punt B zonder dat de omgeving je prikkelt om te verkennen.

Gelukkig is de derde map, Outpost, een stuk beter. Kleinere, dichtere ruimtes die je voortdurend in confrontaties duwen. Daar begint Marathon echt te klikken en voel je de spanning die een extraction shooter hoort te hebben. Alleen jammer dat je daar eerst doorheen moet ploeteren.

Dodelijk snel

En als die confrontaties er dan komen, moet je oppassen. De time-to-kill in Marathon is meedogenloos kort. Eén moment van onoplettendheid en je bent terug in de lobby, je volledige uitrusting kwijt. Dat is de essentie van het extraction-genre, maar Marathon duwt die filosofie wel érg ver door. Healing is te traag, je stamina raakt te snel uitgeput en wie als eerste schiet, wint vrijwel altijd.

De AI-vijanden zijn bovendien niet te onderschatten. De UESC-bots patrouilleren de maps en slaan keihard toe als je niet oplet. Dat is op zich prima, maar ze zuigen ook kostbare munitie op die je liever bewaart voor menselijke tegenstanders. En het geluidsontwerp maakt het niet makkelijker: schoten trekken onvermijdelijk andere spelers aan die maar al te graag van jouw verzwakte positie profiteren. De ongeschreven regel? In Marathon schiet men in de rug.

Solo spelen is dan ook pure masochisme. Zonder een gecoördineerd team van drie ben je voer voor de wolven. En zelfs mét een team kan het frustrerend worden als je door een reeks slechte rondes je beste wapens verliest en het moet doen met een armzalig sponsorpakket dat je niet eens mag aanpassen. Geen extra munitie, geen healing items. Succes ermee.

De interface van de hel

En dan is er nog de interface. Wij overdrijven niet als we zeggen dat dit de slechtste UI is die we in tijden gezien hebben. Het hoofdmenu is een onoverzichtelijke chaos van tabbladen, iconen die op elkaar lijken en een kleurenpalet dat actieve selecties bijna onzichtbaar maakt. Uitrusting beheren voelt als een administratieve nachtmerrie waarbij je door vijf submenu’s moet klikken om één implantaat te wisselen.

Op het slagveld is het niet beter. Lootbeschrijvingen zijn vaag, items zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden en voordat je de statistieken van een nieuw harnas hebt ontcijferd, heeft een vijandelijk team je al naar de eeuwige jachtvelden gestuurd. Voor een genre waarin snelle beslissingen levensbelangrijk zijn, is dat ronduit onacceptabel.

Visueel feest, technisch kaal

De artstyle van Marathon is ontegensprekelijk uniek. Die neonkleuren en brutalistische architectuur zorgen voor een visuele identiteit die je niet snel vergeet. Maar onder die kleurrijke mantel zit verrassend weinig technische ambitie. Geen ray tracing, geen grafische opties om uit te kiezen en het pijnlijkste voor een competitieve multiplayer in 2026: geen 120fps-modus. Je krijgt één grafische modus en daarmee basta.

Bovendien werkt die joyeuze kleurenexplosie soms tegen je. In het heetst van de strijd verdwijnen vijanden in de visuele ruis en is het onderscheid tussen een giftige plas en een ongevaarlijk stukje decor soms bijna onmogelijk. Best ironisch voor een game die volgens de makers op visuele helderheid mikt.

Wachten op meer

Marathon is een game vol pijnlijke tegenstellingen. Het schietwerk behoort tot het allerbeste dat het genre te bieden heeft, de klassen zijn slim ontworpen en als alles op zijn plek valt, een gecoördineerd team, een succesvolle extractie met waardevolle buit, dan is er weinig dat zo intens aanvoelt. Maar die momenten zijn te zeldzaam.

De lege maps, de onvergeeflijke interface, het gebrek aan technische opties en de genadeloze drempel voor nieuwkomers en solospelers houden Marathon op dit moment flink tegen. Bungie belooft met toekomstige seizoenen en de nog gesloten Cryo Archive-map meer content toe te voegen. Maar wij beoordelen wat er nu ligt. En dat is een schitterend fundament met een hoop bouwwerven eromheen.

Veertig euro is misschien niet de wereld, maar voor wat je er nu voor terugkrijgt, voelt het toch een beetje alsof je een inkomticket betaalt voor een pretpark dat nog half in aanbouw is.