Getest op: PS5
Ook beschikbaar op: Xbox Series/PC

Saber Interactive heeft de afgelopen jaren bewezen dat het studio weet hoe je hordes vijanden op een scherm moet proppen. Van World War Z tot Space Marine 2: als het op massale actie aankomt, kan je bij deze ontwikkelaar terecht. Met John Carpenter’s Toxic Commando gooit het team zijn expertise in een blender met zombies, voertuigen en de sfeer van de cultregisseur achter The Thing en Escape from New York. Het resultaat? Een coöp-shooter die op zijn best heerlijk chaotisch is, maar op zijn slechtst te weinig eigen identiteit toont.

Boren naar ellende

Het verhaal is zo klassiek als het maar kan. Techbons Leon Dorsey boort in 2033 richting de aardkern op zoek naar geothermische energie en wekt daarbij de Sludge God, een kolossaal monster dat de mensheid begint om te vormen in wandelende lijken. Zijn oplossing? Vier ex-gevangenen met een flinke zak geld de wereld insturen om zijn rommel op te ruimen. Subtiliteit is hier ver te zoeken, maar dat hoeft ook niet. De toon zit ergens tussen B-film en jaren ’80-actiekomedie, compleet met stoere oneliners die Kurt Russell niet zouden misstaan.

Carpenter zelf werkte mee aan het verhaal en componeerde de soundtrack, die vanaf het hoofdmenu al de juiste snaar raakt. Toch voelt zijn invloed eerder als een vleugje smaakversterker dan als hoofdingrediënt. De cinematics tussen missies zijn oké, de dialogen vermakelijk maar weinig memorabel. Het narratief is vooral een excuus om de volgende horde aan flarden te schieten. En daar is niets mis mee.

Vier handen op één buik

Je speelt Toxic Commando met maximaal vier spelers, elk met een eigen klasse. De medic healt, de defender gooit een beschermende koepel op, de recon stuurt een gevechts­drone aan en de operator werkt met explosieven. Klassiek? Absoluut. Maar de synergie tussen die rollen werkt verrassend goed wanneer je met een vast team speelt. Op de hogere moeilijkheidsgraden is goede coördinatie zelfs pure noodzaak.

Solo spelen kan ook, met bots die je teamgenoten overnemen. Die doen hun werk redelijk tijdens gevechten, maar bij het voltooien van doelstellingen staan ze erbij als toeschouwers op een voetbalmatch. Ze nemen geen stuur vast, verplaatsen geen objecten en wachten braaf tot jij het vuile werk opknapt. Toxic Commando is duidelijk gebouwd voor meerdere spelers, en alleen voelt het al snel eentonig.

Modder en metaal

De grote troef die Toxic Commando onderscheidt van de concurrentie zijn de voertuigen. Elke map bevat verschillende wagens die meer doen dan je van A naar B brengen. De ene heeft een gemonteerd machinegeweer, de andere een elektrische schokgolf die zombies rondom je wegblaast, en weer een andere beschikt over een lier om obstakels uit de weg te trekken of jezelf uit de modder te slepen. Passagiers kunnen ondertussen vanuit het raam blijven schieten.

Het voelt als een kruising van de zombie-actie uit World War Z met de terreinnavigatie van SnowRunner. Dat klinkt absurd, maar het werkt. Door de kaarten rijden terwijl je honderden ondoden van je motorkap veegt, is precies het soort ongecompliceerd plezier dat deze game nodig heeft. Jammer genoeg worden die voertuigen niet altijd optimaal benut. In sommige missies voelen ze meer als een handige bonus dan als een kernmechanisme.

Voorbereiding is alles

De negen missies spelen zich af op uitgestrekte kaarten die je vrijelijk kan verkennen. Het doel is steeds hetzelfde: bereik een locatie, activeer iets en overleef daarna een golf van vijanden. Klinkt eenvoudig, maar de voorbereiding maakt het verschil. Overal liggen munitie, medkits, speciale wapens en onderdelen verspreid waarmee je barricades kan herstellen, prikkeldraad plaatsen of geschutsposten activeren.

Op de lagere moeilijkheidsgraden kan je er vrij losjes doorheen walsen, maar draai de slider omhoog en elke vergeten barricade of gemist ammopakket kan je fataal worden. Die balans tussen verkennen en vooruitgang boeken zorgt voor een aangename spanning, zeker als je team goed op elkaar is ingespeeld. De missies duren gemiddeld zo’n dertig minuten, wat net genoeg is voor een avondje coöp zonder dat het gaat aanslepen.

Zombievlees op de muren

Het schietwerk zelf is degelijk zonder te schitteren. De wapens voelen stevig aan en het is bevredigend om een horde uiteen te zien spatten in een regen van bloed en ledematen. Saber’s eigen Swarm Engine toont opnieuw zijn kracht door honderden vijanden tegelijk op het scherm te gooien zonder noemenswaardige performance-problemen. Die massale confrontaties zijn zonder twijfel de visuele hoogtepunten van de game.

Toch mist het schietwerk net dat extraatje om echt uit te blinken. De impact van elk schot voelt iets te vlak, alsof er een laagje haptische feedback ontbreekt. En hoewel het arsenaal aan wapens behoorlijk uitgebreid is, met elk hun eigen aanpassingsmogelijkheden, voelen ze onderling niet altijd verschillend genoeg aan. Je merkt het verschil tussen een shotgun en een assault rifle, maar binnen dezelfde categorie wordt het lastiger.

Visueel functioneel

Grafisch is Toxic Commando geen hoogvlieger. De duistere, modderige sfeer past bij het Carpenter-thema, maar texturen zijn op sommige plekken opvallend flets en de omgevingen missen detail. Het doet eerder denken aan een stevige cross-gengame dan aan een volwaardige current-gen productie. De artstyle compenseert dat gedeeltelijk, zeker in de donkere passages die doen denken aan de nachtelijke sessies van Dying Light, maar visueel spectaculair wordt het zelden.

De soundtrack daarentegen is een aangename verrassing. Carpenter’s synthklanken geven het geheel een retro-atmosfeer die perfect past bij de toon van de game. Het is alleen jammer dat de muziek na verloop van tijd wat repetitief begint te worden, zeker als je dezelfde missies opnieuw speelt.

Herhaling loert

En dat brengt ons bij het grootste struikelblok. Na de negen missies draait Toxic Commando volledig op herhaling. Je speelt dezelfde kaarten opnieuw op hogere moeilijkheidsgraden, farmt voor betere wapens en gooit punten in je vaardigheidsboom. Het progressiesysteem is degelijk, met veertig levels per klasse en aparte wapenniveaus, maar het maskeert niet dat de content op een gegeven moment uitgeput raakt.

De missies bieden gelukkig wat variatie door licht procedureel gegenereerde elementen. Items en doelen verschuiven soms van positie, en elk voertuig brengt zijn eigen dynamiek mee. Maar na zo’n vijftien uur heb je het meeste wel gezien, tenzij je de uitdaging van de hoogste moeilijkheidsgraad als motivatie kan gebruiken.