Getest op: PS5
Ook beschikbaar op: Xbox Series/PC

Wat als The Walking Dead en Mirror’s Edge een liefdesbaby zouden krijgen? Dan zou die gruwelijk hard op Dying Light lijken. Techlands zombiereeks combineert al jaren brute zombie hack ’n slashwerk met first-person parkour. En deze Dying Light: The Beast? Levert zowat het hoogtepunt van de reeks op.

Terugkeer van een cultreeks

Dying Light begon tien jaar geleden als een ruwe mix van parkour, survival en zombie-slasher. Het vervolg Dying Light: Stay Human in 2022 probeerde grootser te zijn, maar bleef steken in technische problemen en een minder overtuigend verhaal.

Deze The Beast mag je dan ook zien als een flinke goedmaker. Wat ooit een expansie van deel 2 moest worden, werd door het team van Techland bevorderd tot een volwaardige standalone avontuur. Een als spinoff vermomde sequel voor de nieuwe generatie consoles. Een wijze beslissing.

Ook al is de map net als de ervaring wat compacter, de losse eindjes lijken weggeknipt waardoor de zombieserie dichter bij zijn ware potentieel komt. Techland mikt deze keer niet enkel op adrenaline en gore, maar op een filmische ervaring en doet zijn best doet om het allemaal wat gestroomlijnder en episch aan te doen voelen.

Kyle versus het monster

In The Beast speel je opnieuw als Kyle Crane, de semi-resistente hoofdrolspeler uit de eerste Dying Light. Nukkige Kyle zat de afgelopen 15 jaar lang gevangen als militair proefkonijn. Tot hij tijdens een labo-incident ontsnapt en terechtkomt in een pittoresk Alpendorpje vol strompelende hersenvreters.

Als vanouds kan Kyle klimmen als een Olympisch alpinist en vleeshakken als de beste. Al heeft zijn gedwongen opname ook een voordeel meegebracht: zijn DNA blijkt verrijkt met gemuteerde oerkrachten die hem tijdelijk in een soort zombiehulk kunnen doen veranderen. Dat die krachten ook cruciaal voor zijn overlevingstocht zijn, blijkt wanneer je tegenover enkele flink opgezette alfazombies komt te staan.

Die Chimera krijgen ’s nachts ook nog eens het gezelschap van de razendsnelle Volatiles die op je jagen en ons meermaals een remspoor in de onderbroek hebben bezorgd. Gooi daar nog groepen zwaarbewapende milities bovenop en je hebt meer dan genoeg kanonnenvlees om je gemakkelijk 25 uur lang te vermaken. Niet slecht voor wat als een voorspelbare expansie begon.

Story time

De voorgangers in de serie vonden we op verhaalvlak niet veel soeps en dat probeert Techland hier te corrigeren. Het verhaal van kranige Kyle die ondanks zijn aandoening toch enigszins slaafs bevelen van andere overlevers volgt en zelfs te hulp schiet om het alpendorp te redden, is nu ook niet op het niveau van The Last of Us. Maar het voelt meer donker en volwassen aan.

En het ziet er een stuk filmischer uit dan vorige delen. Dit keer krijgen we beter geregisseerde cutscenes en gevarieerde verhaalmissies die de plot warempel versterken. Dat de zijpersonages evenveel diepgang hebben als een soepbord, nemen we erbij. Hey, je kan het niet allemaal hebben.

Parkour + combat

Het freerunning blijft onovertroffen dankzij een klim- en klautersysteem dat hard lijkt op een first-person Assassin’s Creed. Daken op, muren over en fjerjeleppend met een telefoonpaal de dieperik overbruggen. Om onderweg enkele onfortuinlijk geparkeerde zombies van het dak te dropkicken. De bewegingsvrijheid is enorm en voelt nog steeds heerlijk vloeiend.

Ook de combat is erg vertrouwd, maar kreeg wat extra liefde: je gevarieerde arsenaal aan steek- en hakwapens voelt gewichtiger en verfijnder aan. De tweehandige bijl hakt nu echt ook log, terwijl je van een gifmod voorziene legermachete scherp en venijnig door het vlees hakt. De vuurwapens reageren ook beter en responsiever, waardoor de gunplay – als je de geschikte munitie vindt tenminste – meer is dan een brakke noodoplossing.

Dying Light: The Beast is ook de eerste van de serie gemaakt voor de sterkere consoles en dat vertaalt zich vooral in een nog grotesker bloedbad. Het geweld gaat alvast nog een stuk verder dan soortgenoot Dead Island 2. De makers verdubbelden het aantal mogelijke hit points op de zombielichamen, waardoor je ze met nog grotere precisie en gruwelijk detail tot een hoopje bloederige shish kebab kan omtoveren.

Tip voor de ramptoeristen die erg graag huiveren: bewerk eerst de schedel en het gezicht enkele keren met je moersleutel (loden pijp mag ook), laat je wapens zakken en schuifel dichterbij. Laat je vervolgens eens lekker vastgrijpen door de ondode zielenpoot. Zo kan je de toegebrachte schade van lekker dichtbij en in 4K te zien. Even walgelijk als technisch indrukwekkend.

Survivalinstincten op scherp

Voor nieuwkomers die zich afvragen wat het verschil met Dead Island 2 is? Dying Light heeft zijn survival-RPG-identiteit beter behouden. Terwijl Dead Island 2 ook hoog scoort op onze geweldmeter, serveert die eerder arcade-actie. Dying Light is op alle vlakken meer een survivalgame, zelfs in co-op. Je staminameter loopt snel leeg tijdens de lijfgevechten, wapens takelen af en moeten worden gerepareerd, en het voortdurend looten en craften is cruciaal om te overleven.

De confrontaties overdag zijn daardoor best intens, maar ’s nachts draait Techland de adrenalineknop helemaal open. Dan duiken de oersterke Volatile-zombies op die je klim- en klautertocht veranderen in retespannende achtervolgingen. Hartpatiënten kruipen beter hun virtuele bedje om de klok vooruit te draaien, maar het is in deze duisternis dat Dying Light zijn naam alle eer aandoet. Alleen moet je er wel de maag voor hebben. Een UV-lamp helpt ook.

Vallei des doods

De setting tilt dit alles naar een hoger niveau. Het allesbehalve Duits klinkende Castor Woods is een typisch middeleeuws toeristisch alpendorp. Inclusief hoge vestingsmuren, kastelen, bierpullen op de kabbelende kasseistraat en mistige bossen erbuiten. Op grafisch vlak hebben we weinig klagen: The Beast is een stap vooruit tegenover het vorige deel dat op zijn zachtst uitgedrukt er in elke modus wazig en bruin uitzag.

Oké, de kleuren zijn hier nog steeds overgesatureerd en herfsttinten weelderig in overvloed, maar het detailniveau, de belichting en de animaties zitten eindelijk op next-gen-niveau. Net als het schademodel van de vijanden. Alleen missen we hier opnieuw een degelijke optimalisatie voor de PS5 Pro. Enkel de Performance Mode heeft een aanvaardbare framerate. Kies je voor de Quality Mode ziet alles er een tikje scherper uit, maar hakkelt je beeld zo hard dat het onspeelbaar wordt. Opnieuw: een keuze die er eigenlijk geen is.

Beastie Boy

Dat deze The Beast ooit als expansie is gestart, merk je doorgaans niet. De wereld is compacter maar absoluut groot genoeg, maar voor de rest is dit een Best of van Dying Light. We zijn er als fans van de eerste twee tevreden mee, al hadden we stiekem op gameplayvlak misschien meer vernieuwing verwacht. En dat merk je vooral in de lijvige maar niet zo overtuigende skill tree.

Hier moet je grotendeels dezelfde vaardigheden van deel 2 opnieuw vrijspelen. De makers laten je bovendien stevig grinden om de kenmerkende headstomp te unlocken (die zit helemaal op het einde) en dat voelt soms frustrerend. En dat ze het ontgrendelen van een vuurwerper en flashbang granaat ook als skill verpakken en in de skill tree gooien, versterkt dat gevoel. Deze skill tree is kunstmatig aangedikt, eerder dan een nieuwe.

En nuwe toch bezig zijn: ook Kyle’s nieuwe Beast-powers – waar deze game uiteindelijk ronddraait – konden beter. Zijn Beast-krachten hebben hun eigen skill tree, maar het blijkt vooral een one trick pony te zijn. Ze zijn enkel echt welgekomen wanneer je plots overmand wordt door de zombiemeute en je als Hulk de zombies met je blote handen in stukken kan scheuren, schedels Game of Thrones-gewijs kan pletten of met superjumps over daken springen. Best spectaculair dat wel, maar enige diepgang in deze mechanic was welkom geweest.