Getest op: Switch 2
Ook beschikbaar op: /

Eerlijk? Na al die uren Tears of the Kingdom dachten we dat we wel even een break uit het Zelda-universum konden gebruiken. Maar na een tiental minuten Hyrule Warriors: Age of Imprisonment wisten we het al. Onzin: wij willen gewoon meer…

Versus Ganondorf

Voor wie al jaren onder een steen leeft: de Hyrule Warriors-games zijn de hack ’n slash spin-offs waarin je het tegen honderden vijanden tegelijk opneemt. Zelda in een Dynasty Warriors-keurslijf. Age of Calamity diende in 2020 als prequel voor Breath of the Wild en deze Age of Imprisonment doet hetzelfde voor Tears of the Kingdom.

Het verhaal speelt zich duizenden jaren voor Tears of the Kingdom af en toont hoe de oorlogen Hyrule verwoestten en er uiteindelijk voor zorgden dat ultraslechterik Ganondorf opgesloten werd. Zelda slaagt erin om door de tijd te reizen en sluit zich al snel aan bij de wijze King Rauru en zijn tijdsgenoten.

Dit is canon

Geeuw, weer zo’n what if-verhaal met vertakkende tijdslijnen en alternatieve scenario’s, horen we je denken. Maar nee: deze Age of Imprisonment is onderdeel van de officiële Zelda-canon en breidt het verhaal van Tears of the Kingdom verder uit. En dat werkt aanstekelijk. Terwijl je je een weg mept naar het volgende hoofdstuk, zie je hoe Ganondorf evolueert tot meesterschurk en kom je meer te weten over personages zoals King Mauru en Mineru.

Verwacht hier echter geen narratief epos zoals Tears of the Kingdom, wel een actiegame met net genoeg verhaal voor zijn opzet. En die is vrij simpel: je speelt telkens met drie personages uit het Tears of the Kingdom-universum – elk met hun unieke vechtstijl – en moet het enorme leger vijanden op de map om zeep te helpen. Zo moet je als Zelda of een van de andere vechtkampioenen strategisch missiegebieden heroveren of de missie te voltooien. Ruim je de boss (of bosses) op, dan haal je de missie.

Dragon Ball Zelda

Als een überkrachtige moordmachine duizenden vijanden aan stukjes hakken ? Klinkt als button mashing en dat is het ook zo’n beetje. Maar toch verveelt het niet snel door de soepele vechtmechanismen en de uitstekende Zelda-fanservice. Net als in voorganger Age of Calamity beschik je over gewone en extra krachtige combo’s, aangevuld met flurry rushes. Kan je een perfecte dodge uitvoeren (naar de vijand, niet weg ervan!) dan trakteer je ze op een spervuur van aanvallen.

En da’s bijzonder vermakelijk. De aanvallen zien er spectaculair uit en de impact doet bij momenten denken aan de betere Dragon Ball Z-gevechten. Met de R-knop activeer je speciale skills die de chaos op je scherm er enkel groter op maken. Het vechtsysteem voelt vlot, bevredigend en is het beste wat de Dynasty Warriors- te bieden heeft. Je kan zelf aanvallen aan de A- en B-knoppen toewijzen, krijgt nu de mogelijkheid om aanvallen te gaan counteren en met een extra follow-up meer schade aan te richten.

Light sabers en Zonai-tuigen

Je kan ook allerlei Zonai-werktuigen in de strijd gooien. Wat dacht je van een gigantische met spikes bezaaide tweewieler om door een meute Bokoblins te crashen? Of vuur- en ijskanonnen, tijdbommen en veel meer.? Met ventilatoren kan je dan weer projectielen terugkaatsen en met een waterkanon de beschermende slijmlaag van de vijanden wegspoelen.

Niet onbelangrijk: net als in Tears of the Kingdom verbuiken die Zonai-wapens batterijen. Dus wordt het zaak om er ook voldoende mee te hebben als je hun kracht wil blijven inzetten. Zo zijn wij bijvoorbeeld grote fan van de complexe constructies die enkele krijger Mineru tijdens de gevechten boven kan halen. We zullen niet te veel verklappen, maar ze maken je strijd er bijzonder inventief op.

Naast Mineru ga je aanvankelijk vooral met Rauru en Zelda zelf aan de slag. Die laatste wisselde haar Sheikah Slate in voor een lichtzwaard waarmee ze door legers Bokoblins en Lizalfros hakt. Ze kan ook vanop een afstand lichtaanvallen uitvoeren en neemt zo de rol van allrounder Link uit de vorige game  over. Geen Link hier dus, wat gezien het tijdreisverhaal ook logisch is.

Wil je veldslagen winnen, dan moet je op tijd wisselen van personage om een tactisch voordeel te krijgen. En eerlijk? Variatie genoeg in deze Age of Imprisonment. Zo kan Zora-koningin Qia haar vijanden bestoken met draaikolken en ze een natte douche bezorgen. Agraston kan je niet beter omschrijven dan een levende kanonskogel die over het slagveld rolt. En dan is er nog Calamo, de mini-Korok die gemeen uithaalt met… allerlei vruchten. Net als in Age of Calamity voelt elk personage uniek dat aanzet tot afwisselen.

Sync Strikes for the win!

En dan moeten we het nog hebben over de Sync Strikes, zowat het coolste in de game. Hierbij lanceer je Dragon Ball Z-gewijs met zijn tweetjes een soort superaanval op de uitgeputte boss. Het resultaat: schermvullende chaos en tonnen schade. Je kan ook in co-op aan de slag gaan op die manier: ofwel met zijn tweeën op dezelfde Switch, ofwel via Gameshare.

Ja, we waren bij momenten echt onder de indruk van al dat visuele geweld op ons scherm. De Switch 2 heeft bovendien geen enkele moeite met de hordes vijanden op het scherm en de algehele chaos. Zelfs de meest intense veldslagen leverden geen enkele hapering, screen tear of frameratedip op. En dat is een groot verschil met zijn voorganger.

Oké, onze ervaring leert ons dat die Dynasty Warriors-formule na enkele uurtjes gaat vervelen. De hack’n slash actie – hoe spectaculair die ook is – kan hier opnieuw na een tijdje wat eentonig worden, maar Tecmo Koei slaagt er enigszins in die moeheid te counteren. Met het unlocken van nieuwe personages en aanvallen bijvoorbeeld of nieuwe icoontjes op de kaart ontgrendelen die je wat dieper in het verhaal duwen.

10 voor sfeer en gezelligheid

De game doet ook op alle gebieden uit Tears of de Kingdom aan, dus zal je ook het Nederrijk en de gebieden in de lucht mogen gaan verkennen. Qua stijl en sfeer vergeet je bijna dat je hier met een Dynasty Warriors-game uit de stal van Koei Tecmo te maken hebt in plaats van met Nintendo’s finest. De cutscenes, het stemmenwerk en de muziek: ze zuigen je zo weer het Zelda-universum in.

Je krijgt ook al snel de keuze uit missies waarbij je de burgers van Hyrule kan gaan helpen met materialen, een trainingskamp om je nieuwe aanvallen te gaan trainen, de mogelijkheid om aan aanvalsmissies deel te nemen en of hoofdmissies die het verhaal vooruit stuwen. Ook het vernieuwde gevoel van progressie is ook een verdienste van tecmo Koei.

En daarmee leveren de Japanners een game af die nog beter speelt dan zijn voorganger en tegelijk verschillende pijnpunten wegwerkt. Het soms repetitieve van Dynasty Warriors wordt hier overgoten met een geslaagde Zelda-saus waardoor we die controller moeilijk konden wegleggen.